Nog in Atelier

In de trein naar Nijmegen 11 juni 2026

Wildheid ten opzichte van geciviliseerd

Zo triest dat ik in een landbouwland woonde en dacht dat die boerenvelden natuur waren... nu zou ik zeggen: in ieder geval geen stad of autoweg... anyway.

19^e eeuwse tijd artificiële wereld naar natuur. Wilde tocht naar Wales maar toen strand Ventimiglia en Alassio en Monaco en Parijs Felicien Rops. Decadentie. Later reis Bayreuth schloss Neuschwanstein.. de intens artificiële wereld naar natuur.

Het nadoen van fin de siècle-figuren de huizen van de Kleine Zielen zoeken .. al op school

Nooit aan gedacht wat mijn eigen grootouders in die tijd deden.. dat zocht ik wel uit maar ik had het met geen enkel verband gebracht me hun wre lven met het contempraine leven van Couperus en Emanrts en Wilde en Swinburne.

Mijn oma van moederszijde: een dienstje in het Gooi en mijn grootvader werkte in de tuinen van het westland, een prachtige knappe lange man een geweldig mooie kop, een wees die bij tante Kee in huis werd genomen…en hij werkte op een strontschuit hoorde ik en was werkloos in de jaren 30.

Mijn opa van vaderskant was de zoon van een smid in Haarlem en vestigde zich in Den Haag als schoenhersteller in en mijn oma kwam uit Utrecht en werd naaister in Den Haag .. daar vonden ze mekaar bij het dansen.

Allen tijdgenoten van Eline Vere en van Paul in de kleine zielen om wie ik het meeste gaf…

Geciviliseerde baden in de natuur

Naar aanleiding van de baden in de verenigde staten in het boek van Charles Frazier. 13 manen (laatste hoofdstuk blz 399 )Ik was in dergelijke baden in Mongolië en ook een keer in een dorp in Ecuador ( waar mijn waar mijn ondergoed gestolen is uit het hotelletje na de tocht bij Huarani)In Mongolië een teleurstelling: passatempo gevoel weer verloren te hebben en ook stadje in het midden; ik heb mijn wereld verloren In Ecuador ook passatempo maar ook wel goed om in water te zijn . En vreselijk zwembad in Calabrië… nooit geweest: met ligstoelen enzo.

In Mongolië met kameeldrijver en de wateren in de rivier zwellen en dan gaan we toch en dan aar zijn yurt met 11 of 12 kinderen en de oudste dochter heeft een baby…

En champignons zoeken in het zuiden… en te paard en ik mocht voorop…..

Het eerste bezoek in de yurtvoorsteden… zo raakte ik gewend en blij…

Jemen aan zee: Eritrese vissers en snorkelen met kapotte duikbril! Dat was leuk na rijden en wandelen door de steenwoestijn. En zo zocht ik de volkeren die langzaam leefden en wilde daar ook lopen in Marokko ging ik mee met een groepje om te lopen , en de vrouwen die de lakens wasten en het plezier dat we hadden.. en later in Jemen de wandelende mens. In Turkije en op en dag besloot ik zelf te gaan lopen, in mijn eentje : Isle of mull waar ik niet veel echte wandelwwegen vond tot mijn verdriet.

Dan avontuur en gered door zalmvissers ( ZIE BOEK) een mislukte re wandelreis in Schotland… ook het principe van lopen hoe het uitkomt mar dat lukte niet zo en de het wter steeg en we droegen te vaak one poncho’s.

14 juni 2026

Insteek

Het ‘verhouden’ van mijn lichaam, met mijn lichaam, met leven

Onderwerp

Aarde lopen

Blij met 2 benen

Blij met zwerven

Angst voor de nachten

Alleen Angst voor het donker p. 46; de angst voor het donker: een loden last.

Ooit gooide ik mezelf weg

op vuilnishoopgodsdienst en toen kwam de band met het leven , de nacht van de phoenix en de band met de natuur door de natuur? ( was dt hetzelfde moment?

LIJST VAN mogelijke scènes

invloed Boeken/ Verhalen

Ik kon al lezen op de kleuterschool en dan de identificatie

artificieel en natuur in mijn leven

Drenthe de paadjes in het bos en de landweg

Al mijn leven de struiken en het struinen opgezocht als kind al

De opluchting; de opluchting als het pad van voetstappen is en alleen maar pad is - als een spoor- omdat meerdere mensen daar gelopen hebben.

als kind wilde ik de kleuren van de AARDE VERANDEREN IN TIJDEN VAN DEPRESSIE

en toen de studie en het fin de siecle

Depressie en de wereld

als kind wilde ik de kleuren van de AARDE VERANDEREN IN TIJDEN VAN DEPRESSIE

en toen de studie en het fin de siecle--was ook meer een pose die ik probeerde te leven

De kleuren en tot God bidden om de schepping weg te nemen om lijden te voorkomen

Maar ik verloor dat in de jaren van verdriet op Aarde te zijn...

gooide haar uiteindelijk weg: tot mijn 33^ste; Afschuw van mijn oude Zelf.

Diepe Schaamte vvoor dat arme kind en de arme puber en de gruwelijke adolescent en arme jong-volwassene…

het artificiële in depressieve tijd als kind: de kleuren van de wereld veranderen en afstuderen in de stromingen in het fin de siecle alles artificieel en onnatuurlijk.

fin de siècle

Omdraaing Naar Natuur: Vogel Phoenix

Sicilië

Verlangen naar het ongerepte

Drenthe als klein kind: smalle paadjes

Nederland; De relatie tot natuur begon met velden en koren en spaarzaam bos

Het grote huilen Maasai (Pallieter) /met Erik in Frankrijk

De wandeltochten: The Isle of Mull gevolgd door Ziekte van Pfeiffer

de Vijzelstraat van zand

Santiago

Queeste

Identificeren met Remi en Frodo en Tiuri

Identificeren met man van Korte brief en lang afscheid en ..

Spiritualiteit en Katholiek

S Katholicisme / Jos ontmoet/ zingen Elzemarieke/ de Spaanse priester

Hoe als kind voor haar het leven voelde en hoe ze het ervoer… haar lichaam en mijn zijn de invloed van katholicisme hoe ik met God praatte….

Katholiek De verhalen met de tastbare figuren.. En de symboliek

Betekenis van ongerepte natuur en lopende volkeren

Oude Volkeren en Native Americans en Bushmen

Indianen maken het spoor spoorloos.

Zij doen spoorloos

Verlangen naar het ongerepte

Drenthe als klein kind: smalle paadjes

Dan gaan Lopen

Nederland; De relatie tot natuur begon met velden en koren en spaarzaam bos

Het grote huilen Maasai (Pallieter) /met Erik in Frankrijk

Vergeleken met mijn jeugd ; ik kende alleen ingezaaide weilanden en bermen in één grassoort pas zo'n 50 jaar later ging men voor diversiteit en natuur. Dan liever de koppen in Kaos en het land waar ze liepen

nog later, laat van begrip, begreep ik dat wij armelijk polderland jhadden.

Greenpeace

Het geld geven aan Greenpeace ivm JPS.. niet kunnen weerstaan de bedelbrieven

Greenpeace neemt geen geld van overheden en bedrijven

Natuur verdwijnt en verwoesting blijf over

Tegenover multinationals en verdienmodellen in de wereld: natuur en klimaat schaden:

JBS grootste vleesverwerker ter wereld... (2026...project van Greenpeace)/miljarden winst ten koste van mens en milieu/ hoofdkantoor op papier sinds 2025 in NL gevestigd : ontbossing in de Amazone.

Nu 5 juni 2026 in Nigeria... hetzelfde/miljarden winst ten koste van sociale effecten en milieueffecten in Nigeria/bron: brief van Greenpeace Amsterdam 5 juni 2026

De regering van Indonesië: de ontbossing in Papoea Nieuw Guinea 2026

De Angst voor verkrachting

/ man in Zeelandman van het dorp in Spanje zou me achternakomen

Vieze zoenen

wat vrouwen op dit gebied te verwerken hebben

hoe ik me vanwege familieverleden hier eerst voor afsloot... door koude oefeningen

Tocht Zuid ItaliE met de bunker en de enge man... hoe ze elkaar opzoeken

De Aarde verkwanselen is femicide

Moeder Aarde: Vulkanisme

Sicilië

KAOS

De herder met kaart ondersteboven

die wist het nog als kind of menet als Maasai en Bushmen, keek hij naar de Zon......

De man (Ezio) die me uitnodigde op Panarea in kamer met Siciliaanse kruik ervoor en chique eten.. Hij was uitgenodigd en hij nam zijn liefje mee, Hij meende mij er een plezier mee te doen.

de lelijke kleine Sciciliaanse die 'Tjedda'zei.....

Ikzelf: de spuitende vulkanen van Stromboli en de havens van Ginostra op Stromboli met Ali

de volgende keer ALLEEN: TOEN WAS ER EEN KADE EN ALICUDI OOK EEN KADE om te bungelen met benen en van Alicudi.

de iconische landschappen en hoe ze in het innerlijk leven, dat brullen van de vulkaan en het opgooien van stenen

het vliegtuig dat nog een rondje maakte

Lava zwarte glimmende steen en pomice, groen uitgeslagen... verliefd op die grond/ Zwerftocht

ook Stromboli meenemen; het schudden van de Aarde

Schotland en IJsland: die gronden ook meenemen.. ook het einddoel van die reis

Moeder Aarde: Vulkanisme en het langzame uitslijten (Gran Canyon: het Grote Uitslijten)

als terugkerend motief: het langzame uitslijten tegenover de erupties

Grand Canyon

Canyon was voor stammen die daar in woonden of nog wonen. Culturele, spirituele en ook historische banden. en er nog steeds hun ceremonies doen e.d.. Bovendien willen ze dat de canyon aaneengesloten natuurgebied is.

De Olifanten op Aarde n.a.v Moses

De Paarden

The Isle of Mull en gered (moeras)

Gebieden van andere native volkeren

Amazone

Oost Namibië

rendierherders

Mongolie

waterbron op Sardinië

Landen Lopen

Marokko en vrouwen die wassen en Muxia: de wasmachines

Turkije

Jemen

Maasai

Olifant

herinning aan petosaurus enzo en dan de mammoet... van mijn tante....

Brieven van Moses Ole Sitekoya over de Olifanten die lopen en lopen en lopen///Op safari gezien maar dan toch gevoel van een dierentuin maar de brief van Ole zegt meer en de keer dat we aan een ravijn stonden en de Maasai met hun veel betere ogen de olifant aan de overkant door het bos konden zien lopen omdat de bomen bewogen. Ik zag niks

(ook nog zakmes kwijt... op die plek ik liep met knots van een van de maasai jomngens: thuis dacht ik dat hij het daar om gepakt jahad: geruild.. woorden konden we niet sprken; dat waren onverstaanbare klanken.

Bij Bever: nieuw mes: rood touwtje eraan gemaakt.

Geitje

het geitje eten

Maasai 2

nog later, laat van begrip, begreep ik dat wij armelijk polderland jhadden.

je oriënteren op de zon Ole in de duinen

Mongolië:

te paard/ de rendierherders

Bushmen, Kalahari:

het Zuiderkruis

je oriënteren op de zon het de lachende Bushmen: ze wezen naar de Zon en zeiden: 'de Zon natuurlijk'.

Basken

met oud en nieuw

Ecuador

de Huarani

Hopi

en de ktchina van de eeuwenoude vrouw

En de ktchina die almaar over de aarde loopt? Om haar bijeen te houdendan doe ik graag mee als loper.. zolang wij er zijn e zolang ze bestaat in tijdloze tijd

Navajo

Het enigmatische Navajo of beter: Dineh: de spookverahalen van Lance

Santiago: de queeste

S Muxia en tollende Aarde en wasmachines

S Dag 1 naar Spijkenisse en de Paarden

S de enge man(nen) en de zoenen van de katholieken

S vervolg enge mannen tot en met Spanje (alleen kamperen: Alpen)

S Pallieter/ koning Albert kanaal/ de kloosters/

S Katholicisme / Jos ontmoet/ zingen Elzemarieke/ de Spaanse priester

S Hoe als kind voor haar het leven voelde en hoe ze het ervoer… haar lichaam en mijn zijn de invloed van katholicisme hoe ik met God praatte….

S Katholiek De verhalen met de tastbare figuren.. En de symboliek

S de rol van Maria

S De brief van Elzemarieke

S Basken met oud en nieuw en Picasso Guernica

De Alpen de zijarm van Santiago

Hoe ik alleen leerde kamperen in de Alpen: met hoofd uit de tent

Wilde dieren: het Zwijn met Erik en de vlinders de grote hoeveelheden

Tocht ItaliE

met de bunker en de enge man... hoe ze elkaar opzoeken

Naar IJsland

Engeland en Rosie

Schotland Zuid

Schotland Noord

De eilanden

IJsland

Cross Fell IJ Engeland Op de berg in de nevel verborgen en gered door een hond

plus reparatie Cross Fell en Ullapool

De arme mensen... Liverpool/ langs vreselijk kanaal en industrie denk aan IJmuiden

de adel in het kasteel met camping

Einde Boek ( Of Vulkanisme)

Terugkomen op de vrouw met de lange rokken en Alicudi ze had gelegen op rotsen van alinea denk ik. Waar had ik haar gezien?

Sicilië…blij om te zijn waar ik wezen moest

Mijn jeugd: één grassoort, zo ken ik Nederland. Noord Hollands Archief: Haarlem 500 jaar geleden totaal andere zee: In 1600 twee keer per jaar zwommen er honderden walvissen langs de kust. Hoe anders was mijn Nederland of hoe anders het land van Ole en de Bushmen. Ik kende alleen weilandgras...

Eventueel

Het is ECHT zo. Het is nu al waar: je hebt het al, je bent het al.

Een kwantumdeeltje kiest positie wanneer het waargenomen wordt. Intetie voelen maar ook met emotie erbij.

Joe Dispenza Cacun

Als het niet lukt dan staan er overtuigingen in de weg... over wie je was? of wat je wilt? s iets fout gaat: denken in mogelijkheden.

Eind van het boek:

canyon 2

De overkant van de grote kloof///NORTH RIM en de schreeuw

Einde van het boek of van hoofdstuk 1

EINDSPEL De overkant van de grote kloof

The tribes call the canyon 'HOME'

Later ..loop ik over de Rim met mijn vriend van het Hopivolk... Hij stopt telkens de auto om op de Rim te staan en over de canyon te kijken. Glorieuze landschappen. Ik wil beneden lopen en samen slapen maar hij is onverbiddelijk..Hij heeft er geen zin. Hij laat het stuk zie van Hopi als de zo laag staat waar de Hopi thuisgebracht woren na hun leven.. hij vertelt me spookverhalen over zielen die zichtbaar werden toen hij daar ooit was en nog meer en zo zagen we de zon schijnen op het laatst alleen nog maar op de toppen van de bergen en blijft lang staan bij het groen rode gebied waar zijn volk hun doden verbergen en waar hij geesten zich wel laten zien.. daar kon hij mooi over vertellen en angstaanjagend. Zo dicht ikwam ik bij the tribes die de cnyon hun huis noemen... de ansichtkart met de schematiche tekening van de canyon en de namen van de stammen die er hun eigen gebieden hebben.

EINDSPEL

Wat de Grand Canyon betreft: Ik sliep aan de overkant, een jaar later, met mijn Hopi-vriend. Ik had met hem op de bodem van de Grand Cyon willen slapen maar dat wilde hij niet. Hij zag niet in waarom. Wij waren die middag uit hetHopiland vertreookken Omdt zojuist de grote matriarch daaar overleden s ende grenzen dan snel dicht zouden gaan voor de ceremonies rond haar reis naar de andere werelden.

Wij haastten ons

Die avond zetten we de tent op de rand van de Aarde en zo sliep ik tevreden want o mocht ik al slapend en dromend haar andere rand aanraken en izij mij.

Middenin de nacht hoorde n ik ijselijk schreeuwen. Het ging door mijn merg en door mijn botten . Het kwam uit het westen. Toen hooerden ik weer die ijselijke schreeuw met echto en daarna een derde keer. Ik lag op mijn rug, durfde niet te ademenen en durfde de Hopi-man naast mij. niet te wekken maa het duurde wel tien minuten, dat ik zo heel oppervlakkig ademde.In en uit die adem. De ijselijke schreeuw klonk na… ikd de schreeuwen geteld.Ik dacht dat mijn vriend sliep maar hoorde toen zijn stem:

Heb je het gehoord.

Ik: ja

Hoe vaak was het”?

Ik : drie keer

Hoe lang zat er tussen ‘dertig’tellen?

Ik was geslaagd voor het examen.

Ik heb niets gevraagd en niets gezegd omdat ik geen antwoord zou krijgen.

Die schreeuw had geklonken tussen de wanden van het enorme ravijn. Hoeveel schreeuwen had den deze wanden in de loop der tijd gehoord Schreeuwen die geklonken hadden en waarvan het geluid weer vergaan had… geen enkele rimpeling op de rivier.

De andere ochtend zei hij de dag tervoren dat hij telkens een vrouw achter mij had zien lopen.

Drie weken of twee weken later toen we terugkwamen vroeg zijn vader, ‘een oude zeer gerespecteerde’ bij Hopi wat ik gehoord had , ik zei het. Wat was het, vroeg hij… ik durfde niet te zeggen wat ik dacht. Ik zei alleen maar wat ik toen heel even gedacht had: een zelfmoordenaar.

De vader keek opgelucht en speelde of hij mij geloofde maar hij wist duidelijk wel beter maar zou het nooit aan mij vertellen.

Soms denk ik dat ik een ander antwoord had moeten geven maar hoe had ik precies moeten antwoorden… Het had waarschijnlijk niet uitgemaakt.. Hij zou me niets verteld hebben.

Zijn vader was een Grandfather en een Grandfather die heb je te respecteren want die weten heel veel meer en weten wat ze wel en niet zeggen. Nu hadden we een gesprek binnen vier muren met zijn vader/de vader vroeg wt ik ervan had gedacht... ik dacht dat het een dode was die gilde maar zij dat ik aan zelfmoord hafd gesdacht en hij zei afwezig: could be.

Ik denk nu: was het niet een vogel geweest? Of iemand die zijn ellende eruit wilde schreeuwen...... iemand gewoon die al dood was.. dat dacht ik eigenlijk maar die vader zou nooit het achterste van zijn tong hebben laten zien.. het vele leed van de stammen wasin die drie schreeuwen vervat

'Tribes call the canyon home' met de dubbele betekenis ervan: Havasupai die langs de route 66 wonen, de Hop die r begraven

alle stammen hier noemen. begraven er al eeuwen hun doden

Tribes call the canyon home

KTchina's in de slaapkamer

Toen ik daar was bij die Hopimensen, toen sliep ik tussen wel zeventig Ktchina’s. De kamer was er vol mee en allemaal droegen e hun eigen energieën….toch heb ik daar kunnen slapen. Ik weet niet wat in mij is blijvenn hnangen.. in de opvwatting van die mensen ben ik maar een arme bleekhuid met enge ogen.. Ik heb groene ogn… ik weet niet of dat het minder ‘affreus’maakt.

Ik was zelf heel gelukkig om daar te zijn en de k kiva’s te zien, althans de toegang ertoe waar de mannen zich irovoor midwinter verborgen diep in de moAArde, hun moeder en er weer uitkwamen als door een spleet… /…. Ster te zien was… wat die mannen daar diep in de baarmoeder gezien hadden of hebben ik zal het nooit weten. … het gaat me ook niet aan. Ook al hoor ik ook bij de mensheid.

Mijn Hopivrind reed met mij terug langs de kloof en vanaf een punt wees hij waar de zielen begraven worden, zieln van Hopi en als je daar was dat het spoken kon omdat ze zich manifesteerden… ik besloot zijn verhalen in mijn hart te bewaren..

Later vertelde ik hem, zomaar op een avond t ik zoveel liep, de wereld over liep. Europa in ieder geval..et oude Europa en vaak als ik iets vertelde dan h luisterde hij niet naar de oninteressante verhalen van de witten. Maar nu waren zijn oren gespitst en heb ik hem verteld over mijn tocht , mijn lange tocht door Europa dat ik het landschap aan elkaar liep. Hij werd ernstig en zei dt het heel belangrijk was, Toen dacht ik: dan doe ik het ergens voor..

De oude vrouw die mij 'the Teller verkocht.

Later las ik over de krtchina’s die over de aadbol lipen en de Aarde bijeenhielden, ik dacht misschien ben ik wel een van de kleine manifestaties van éen van die ktchina’s… dat we zo de Aarde bijeenhouden…

Ik ben een loper.

Lance zei mij dat ik heel belangrijk werk deed ..door overal zo lang te lopen....

Maar ik weet het niet.. ik zei het nooit tegen mijn Hopivriend want misschien was ik dan wel veel te ‘selfimportant’… ik hield het gewoon in mijn hart en dacht er ook niet vaak over…maar dat alles aaneen gelopen moest worden, ‘aanelkaar’ja, daarvan was ik overtuigd….

Afrika gaat breken

het gaat breken langs de Kafue-breuk duurt minstens een paar miljoen jaar van aardbevingen , lava uitbarstingen dan komen er diepe kloven.. ls de Canyon?

dan verzamelt zich daar water en dan diepe meren ( BRON: Kafue-rif in Zambia Vietnam.vn)

INSPIRATIE

Charles Frazier Dertien manen BLZ 29

Over taal.. hoe taal alles vastlegt en Bear het juist niet wilde vastleggen///De vlietende wereld vorm te geven

Het leven is toch efemeer ......._______________________________________

stuk 2

Toen ik schrijven kon, schreef ik in mijn boek 'Onze Oude rijmpjes en versjes' dat ik de eigenaar was van het boek. Ik had het boek op mijn derde verjaardag van mijn tante Cor gekregen.

Een van de vreemde versjes … daarmee openendaar kwam eens een jager jagerman en die heeft er één geschoten. En de ander erg verdroten…

Ik schreef mijn naam en volledig adres

Bear Velefanten

Huisstraat 27

Aan Zee

Holland

Nederland

Europa

Wereld

Heelal

Ik schreef niet 'planeet Aarde' wij woonden toen nog op 'de wereld'

En het heelal verdeelde ik nog niet in sterrenstelsels....

hoofdstuk 1 De randen van de Aarde

zie Home

______________________________________________________________________________

foto Gran Canyon van bovenaf met haar berglandschap in haar

_______________________________________________________________________________

TOT HIER

stuk boek 3

hoofdstuk 1 Beneden

Ole Sitekoya

Het is op de bodem van de Gran Canyon dat ik aan Maasai hoofdman Ole Sitekoya (naam controleren in zijn brieven) moet denken. Ik zit als elke ochtend op mijn kiezelstrandje aan de Coloradorivier; vlakbij waar de rivier zich verbreedt. Ik eet haverrepen als ontbijt en beweeg de kiezels waar ik op zit met mijn tenen.

Ik kende Ole van een trektocht in Kenia door heuvelachtig oerwoud. Het was in1997. Wij Nederlanders liepen daar met hem en een paar lange Maasaimannen met hun speren. We hadden geitjes bij ons om onderweg op te eten. De mannen liepen met grote passen en de geitjes huppelden mee. Slapen deden we op een zeil in onze slaapzakken. De Maasaimannen wikkelden zich 's nachts in hun roodblauwe doeken bij het kampvuur en de geitjes gingen liggen op de bosgrond en hadden genoeg aan hun eigen vacht. Het vuur bleef de hele nacht aan om de wilde beesten op afstand te houden. Vroeg in de ochtend hesen we onze rugzakken weer op de schouders om verder te gaan. We moesten soms goed doorlopen: rond een uur of zes viel het donker plotseling en dan moesten we op de beoogde pleisterplaats zijn.

Een paar maanden later was Ole te gast bij ons in Den Haag. Hij was net terug uit de Verenigde Staten waar hij aan de universiteit van Seattle lezingen had gegeven. Op Schiphol zou hij een dag of wat later een doorvlucht hebben naar Nairobi. Mijn lief Zahar en ik ontvingen hem met een enorme pan vol gebraden geitenvlees. Ole at het 's morgens, 's middags en 's avonds. De boterhammen en groenten die wij aten, bezag hij meewarig.

Ik nam hem mee voor een wandeling door de stad, richting zee... Voor we de straat op gingen, waarschuwde hij mij: dat hij geen verschil kon zien tussen het ene stenen gebouw en het andere. Dat hij volledig zou verdwalen als hij er op zijn eentje op uit ging. 'Je mag me dus niet alleen laten', zei hij.

Westwaarts gingen we over het Noordeinde, ik wees hem het werkpaleis van Koningin Beatrix. Hij keek kort opzij, noemde de koningin 'a big girl' en keek weer voor zich.. En ik probeerde deze man met zijn grote Maasaipassen bij te houden. Bij de etalage van een ouderwets café op het Noordeinde bleef hij plotseling staan. In de vensterbank stond een glazen vaas met kiezelstenen voor het raam. Voorovergebogen bestudeerde hij ze. Toen wees hij ernaar met zijn lange benige vinger: "deze stenen zijn heel belangrijk". Door de nadruk die hij op zijn woorden legde, meende ik dat hij mij wilde doen voelen dat het paleis dat we zojuist passeerden hier niet aan kon tippen. Hij voegde eraan toe dat de stenen heel oud waren. Ik had me nog nooit bezig gehouden met de leeftijd van kiezelstenen. Ik herinner me niet meer of ik hem dat zei of niet. Mij deden ze denken aan lelijke voortuinen in Nederland met kiezelpaadjes naar de voordeur; ze deden me denken aan tuincentra waar je ze per twee en een halve kilo in plastic zakken kan kopen. Kiezelsteentjes in mijn arme vlakke land, gebracht door de rivieren vanuit de Alpen... of waarschijnlijk nog prozaïscher uit nog heel andere gebieden waar ik geen weet van had maar waar ze goedkoper waren....

Nu aan de oever van de Colorado in het grootste ravijn van de wereld moet ik door de kiezelsteentjes waar ik op zit denken aan het geschoren hoofd van de Maasaichief vlak voor het vensterraam van een café op het Noordeinde. Het hoofd met de oren: de lange oorlellen met enorme gaten erin daar had ik toen gemakkelijk mijn vinger doorheen kunnen steken, misschien wel twee vingers. In Kenia, in zijn manyatta, had hij lange oorbellen gedragen van rode en blauwe kraaltjes. Hier deed hij dat niet. En hij had zijn roodblauw geblokte doek waarschijnlijk ook thuis gelaten: hij droeg nu een rode fleece en een donkerblauwe broek. Om zijn arm kralen armbanden van zijn volk maar die zag je niet doordat voor we naar buiten gingen de mouwen van zijn blauwe T-shirt eroverheen getrokken had. Maar opvallen deed hij toch wel door zijn lengte en de grote stappen waarmee hij door het Scheveningse bos liep en als we een hond tegenkwamen, groette hij het dier door zijn hand even op te steken en wat voor mij onverstaanbare woorden te mompelen. Op de boulevard van Scheveningen draaide hij zich af van de zee. Ja, dat had ik inderdaad ergens gelezen: Maasai houden niet van de Zee. Toen liepen we weer terug door de Scheveningse bosjes en groette hij weer alle honden en toen via plein 1813 en het Noordeinde weer naar het huisje van Zahir.

In de krochten van Aarde gezeten op een strandje met hier en daar wat kiezels. Nu begrijp ik Ole nu wel: dat de kiezels waar ik op zit de overblijfselen zijn van enorme keien die hier in de kloof of elders ooit klein geslepen waren door de Coloradorivier die de stenen almaar heen en weer had laten rollen en tegen elkaar had laten botsen en schuren. Duizenden jaren geleden was dat, of veel langer geleden natuurlijk ...uit de tijd van de Dinosaurussen ofzo.

Hoe lang was er eigenlijk water op de Aarde.. ook de Coloradorivier was zo oud... en ik dronk ervan. Het water verdampte tot wolken en dan viel het water weer naar benden en ging ik het drinken en dan was het in mij. Was dat hetzelfde water als toen de Coloradorivier net geboren was? En was dat oude water met wolken meegegaan naar de zeeën rond Japan en toen weer later na regen en sneeuw te zijn geworden in de wateren van Nederland gevallen zijn en had ik dat oude water dat voor mij als nieuw was weer gedronken? En besefte toen dat niet alleen de rivier maar ook ikzelf van dat oude water gemaakt waren: de planeet, of onze wereld, bestond voor ons natuurlijk pas bewust toen we gingen denken maar al die jaren hadden we water gedronken .. en was het water ooit verdwenen van de planeet... dat kon eigenlijk niet. Al het water wat er was dat moest er zo ongeveer nog steeds zijn. Er zou nooit water bijgekomen zijn .......

Gedronken had ik In ieder geval wel van de huidige Colorado.. want ik had mijn veldfles ermee gevuld. Was mijn lichaam nu Colorado? Mijn hele lichaam zat vol water, zo een 60 % en mijn hersenen wel 70%. Als ik goed doordronk dan was ik een en al Colorado.

Bij mijn tent graast het hert weer en verderop staan er nog een paar. met haar vochtige ogen met lange wimpers. Haar lichaam bestaat net als het mijne grotendeels of minstens voor de helft uit water dat zo oud als het water op Aarde oud is. Het water kent deze oude aarde als geen ander.

Het wordt koud. De zon schijnt maar zijn stralen raken mij niet meer in de diepte van de kloof.

Het water verdampt tot wolken en dan valt het als water weer naar beneden en ga ik het drinken en dan is het in mij. Is dat hetzelfde water als toen de Coloradorivier net geboren was? En was dat oude water met wolken meegegaan naar de zeeën rond Japan en toen weer later na regen en sneeuw te zijn geweest in de wateren van Nederland gevallen en had ik dat oude water dat voor mij als nieuw was weer gedronken? Gedronken had ik In ieder geval wel van de huidige Colorado.. want ik had mijn veldfles ermee gevuld. Was mijn lichaam nu Colorado? Mijn hele lichaam met zo een 55 à 60 van water gemaakt en mijn hersenen bestonden voor wel 70% uit water. Als ik goed doordronk dan was ik een en al Colorado.

Water op onze Aarde is zelfs ouder dan de Zon verondersteld men... De moleculen zouden al miljarden jaren geleden gevormd zijn in de ruimte.....

Bij mijn tent graast het hert weer en verderop staan er nog een paar met hun vochtige ogen met lange wimpers. Haar lichaam bestaat net als het mijne grotendeels of minstens voor de helft uit water dat zo oud als het water op Aarde oud is. Het water kent deze oude aarde als geen ander. Grote ogen bekeken ze mij. Die was ook ruim 60 of misschien wel 70% Colorado. Ik knikte het hert toe en daar keek hij weer. Bleef weer kijken, stapte dichterbij. Hoeveel mensen die ooit hier gelopen hadden en gekampeerd hadden hun etensresten aan de herten gevoerd? Ik zuchtte.. Ik loop nu rond met superoud water in mijn lichaam en loop er zo nog mee naar boven en al die mensen daar op de 'rim' die hebben ook oud water in hun lichaam die zijn ook voor meer dan de helft water.

Het wordt warmer, de stralen van de zon die eerst alleen de vlakke toppen van de bergen in de kloof beschenen, raken mij nu hier in de diepte.. Tussen de grassen en struiken lig ik op mijn rug nog een tijdje omhoog te staren naar bergen die gisterenavond van grijze en rode aarde leken te zijn en weer wat groener lijken. Nu heb ik geen zin meer om op te staan en denk weer aan Ole Sitekoya, met wie ik toen ook in het duingebied vlak boven Den Haag gewandeld had. Bij elk geritsel stond hij stil en wees dan op een konijn en zelfs een keer een vos. Ik had er anders zo langs gelopen. Hij complimenteerde mij dat ik hem mee uit wandelen had genomen, dat was in de VS helemaal niet gebeurd, zei hij. We dwaalden alle kanten uit: de paden hadden we inmiddels verlaten en we liepen door bossen en later weer over zanderige stukken. Hier en daar stond een eikenboom met wat meidoornstruiken eromheen. Plots vroeg ik me af waar we eigenlijk waren en in welke richting we lopen moesten voor de auto. Ole Sitekoya zag mijn verwarring. Hij keek me opmerkzaam aan: 'Weet je niet in welk richting we lopen moeten voor de auto?' En hij wees met zijn lange arm en lange vinger zuidwaarts. Ik sjokte achter hem aan door mijn eigen duinen. Struinend door grassen en bossen kwamen we weer bij de parkeerplaats uit. We reden terug uit Wassenaar over de Bezuidenhoutseweg en op het kruispunt van de Laan van Nieuw-Oost-Indië deden de stoplichten het niet. Een agent regelde het verkeer. Midden op het kruispunt stond hij en gaf mij een stopteken door zijn hand omhoog te steken. Ole, vanuit de passagiersstoel naast mij, stak zijn hand ook omhoog om de politieman te begroeten.

Ik ga rechtop zitten, vraag me nu toch af hoe oud kiezelstenen van Ole werkelijk zijn. Ze zijn natuurlijk nog veel ouder dan de planeet Aarde: het moeten overblijfselen zijn van een kosmisch spel van niet miljoenen maar van miljarden jaren her in ons heelal toen er nog geen sprake was van onze Aarde, dat ze deel waren van een rondtollende gassen of wat dan ook, die dan weer stolden in een sterrennevel waaruit ons zonnestelsel geboren werd en dat ze misschien wel deel van gesmolten steen geweest waren en toen weer gestold, en daarna pas bij de vorming van onze Aarde zich miljoenen jaren lang als enorme rotsblokken en toen pas tussen rotsen en stenen klein geschuurd werden, miljoenen jaren lang....of iets van dien aard.... en nu ervaren ze, gefragmenteerd weer een heel ander bestaan. Ole Sitekoya.. die had gelijk gehad om ze een poosje te bestuderen daar op het Noordeinde en om het Paleis links te laten liggen...Ik zie omhoog naar de ronde bergen die uit de bijna twee kilometer diepe kloof omhoogrijzen. De Gran Canyon is 5 tot 70 miljoen jaar oud. maar de gesteentelagen 1,8 tot 2 miljard jaar en nog ouder ..ooit geboren in een vergetelheid die wij ons niet kunnen voorstellen. Die steentjes daar, die kwamen uit een nevel van miljarden jaren ver weg in oude tijd...

Ik schurk met mijn rug op mijn plekje aan de Colorado en daar zijn de herten weer! Gisterenavond had ik hier op een armlengte afstand nog herten ontmoet hier, muildierherten; ze stonden tussen de struiken te grazen en keken mij met hun grote vochtige ogen lang aan...ik kon ze vrijwel aanraken... en later stonden ze weer bij mijn tentje te grazen en schrokken nergens van. En daar zijn ze weer...Et in arcadia ego.

De volgende dag sta ik vroeg naast mijn tentje om de tocht naar de bovenwereld weer aan te vangen. Ik leg mijn hoofd in mijn nek. . Daarboven, helemaal boven zijn de bergen afgeplat , de hoogte van de toppen gelijk aan het landschap eromheen. Ik neem er twee dagen voor. Ik ga lekker langzaam lopen en ergens op de helft of twee derde was een plek waar je kon kamperen.

De dag gaat voorbij met het neerzetten van mijn voeten, het even omkijken naar hoe diep en even omhoog kijken naar 'hoe ver nog' en dan weer plekjes zoeken om mijn voeten neer te zetten. En als ik tegen het avonduur weer tot rust kom bij mijn tentje dat ik heb opgezet zo halverwege de wand van het ravijn, zie ik de canyon weer: boven mij de ronde bergen met afgeplatte toppen en in de diepte de rivier, die vanaf hier onzichtbaar is. Ik had in de machtige kloof geslapen vlak naast de Coloradorivier die de kloof alsmaar verder uitsleep.

Het water kent deze heel oude aarde. De Coloradorivier heeft het landschap uitgesleten en dat duurde miljoenen jaren...diepste 1860 meter andere stukken 1600 meter... dus zo hoog zijn de bergen die erin zijn en van boven zijn afgeplat gelijk de toppen gelijk zijn met het landschap eromheen.

En zo slijpt de Coloradorivier de kloof almaar verder uit. Onzichtbaar.

Morgen ga ik weer naar boven en leg ik mijn armen over de rand van onze Aarde, tot en met mijn oksels, zo stel ik me voor....zoals ik ze ooit liet afhangen langs de rotsen op Strómboli.

En zo droom ik hoe ik uit de Gran Canyon omhoogklim, rek ik mijn armen en mijn vingers juist boven haar randen uit om haar te voelen. Dan leg ik mijn armen op haar, vanaf mijn oksels.. mijn voeten dan klim ik over de rand en ben ik OP haar.

maar zo scherp is de rand van de Aarde daarboven hier niet.. ik klim dat laatste stuk geleidelijk: over een pad dat zigzagt en me brengt naar waar mensen foto's nemen van de toverkleuren van het berglandschap voor hen en onder hen. Achter hen is de parkeerplaats en verderop, nog een stukje lopen, de grote camping waar ik een plekje gereserveerd heb.

Informatie GRAN CANYON

gran canyon: hoe breed hoe diep 1,8 km op smalste deel en 29 km op het breedste deel....)

DIEPTE 1860 meter en elders 1600 meter

dus zo hoog zijn de bergen die erin zijn //die zijn van boven plat want daar was de aarde plat toen een rivierdelta denk ik dan en ging het wTER HET DAAR UITSLIJTEN.. DE ZACHte kalk? grond dar? wie weet hoe het kon...

De toppen zijn natuurlijk gelijk aan het plate landschap vlak ernaast....

Een plek van 'geen tijd'.....van alles 'mooi'en 'goed'misschien.

de avond tervoren had ik hier op deze plek in op het tijdpunt in deze tijd op een armlengte afstand de muildierherten ontmoet Tussen de struiken stonden ze te grazane en verwonderlijk o wonderlijk deden ze dat in alle rust niet gehinderd door mijn aanwezigheid Et in Arcadia ego

En nog steeds slijpt de Coliradorivier de kloof uit. Onzichtbaar.

De Gran Canyon is 5 tot 70 miljoen jaar oud

De gesteentelagen 1,8 tot 2 miljard jaar en nog ouder

De canyon i ooit geboren maar nu in een vergetelheid die we ons niet eens kunnen voorstellen.

Ja , de steentjes daar , die kwamen uit een sterrennevel van miljarden jaren ver weg in de tijd..

Ik schurk mijn rug op de saan het zand en de steentjes vlak naast de Colorado

Het uitslijpen van het landschap daar deed de rivier miljoenen jaren over

later in Namibië die met haar zwaaiende kop naast me...

En ik wil ook altijd maar lopen, ga het doen op een dag... begin ik te lopen, gewoon mijn huisdeur uit en zuidwaarts, ik wil zo zuidwaarts mogelijk en het begint in de Maastunnel

Zij... die alsmaar lopen, staan en lopen en dan liggen gaan aan de rand van de weg en lekker slapen

__________________________________________________________________________________________________________________

Laatste hoofdstuk van het boek:

Mijn huis op natte zeeklei , zelfgemaakt land....

Het papier en rode boekje met mijn naam en mij nummer erin rust al weken in het smalle linen tasje tegen mijn baarmoeder aan. Was ik dan thuis bij de Noordzee?

Wij woonden op natte zeeklei. Mijn voorouders... als dat inderdaad mijn voorouders waren.. ik weet mijzelf maar 7 generaties terug en wat de mijnen die volgens bereekeingen niet meer de mijnen zijn, daarvoor deden is verloren in vergetelheid.. mar mijn voeten kende de aarde en de modder onder de madelieven en biterbloemen en paardenbloemen in de wei naast ons huis.. hadden dit land zelf gemaakt en door dijken aan de z en dijkjes aan de zee onttrokken.. ze lieten zich niet meer alsmaar wegspoelen en zo was de zee mijn kameraad en zagen we in de avond vnuit ons ze flat op poldergrond met straatname uit DOverijssel war in de polder de lichten en in de zomer het zand rtussen mijn tenen van de duinen, nauwelijks 40 minuten fietsen voor mijn moeder en het schelpenzand van kijkduin en den haag en de golfslag van de noordzaazee die eindeloos leek toen....

mij vrbeste vriendje dat ik verloor in een poldersloot vlak naast ons huis...en wij bovenop elkaar in kleine appartementjes woonden i portiekwoningen.. een tijd van niet meer dan 1 auto in de straat... en waar ik lvoetbalde zonder het echt te leren. Ik leefde onhandig en scheef in mijn licham.. echt sportn..dat lukte niet...

eeen tijd van zelf naar school lopen hen en weer in de ochtend en heen en weer in de middag en heen en weer naar het zwembad en heen en weer aar turnen wat ik niet kon...

Eventueel dit onderwerp ook?

PAPIEREN VOOR DE CANYON

Na twee dagen klim ik met dat oude water in mij naar boven, het papier in mijn borstzak zegt dat ik maar twee dagen diep in de Aarde mag blijven, drie dagen en twee nachten… en als ik deze nacht mij tussen de struiken hier verberg op de een na hoogste verdieping dan ben ik morgen ongeldig op deze plek. Maar ben ik dan niet altijd geldig als ik de Aarde aanraak?

...zo gauw ik tussen tenten sta op de camping daarboven zo’n kilometer lopen vanaf de grote diepte...vanaf de ruwe rand vergeet ik de tover van haar randen als er weer een auto langs mijn tentje rijd en ik de buren bij hun tent hoor kletsen zo gauw ik tussen tenten sta

Het kleine kind dat pas de aarde beloopt

Misschien niet of misschien wel: Mijn eerste avontuur is een diep geheim in mijzelf

deed ik op dribbelbenen, het land in naar de sloot erachter, mijn voortvrende vriendje achterna die veel moed en ondernemigslust had.

de grasjhalmen moeten hoog geweest zijn...Eerst…

Waar ik mijn voeten en in schoenen, bruine schoenen met veter in het water hangen liet in die poldersloot naast onze vierhoge flat en zijn open mond zag waar geen geluid uit kwam…

het kleine kind dat pas de aarde beloopt en met kleddernatte schoenen thuiskwam en ik me schaamde voor de natte schoenen en dat daar vrouwen stonde , de buurvrouwen bij elkaar en het zo opviel dat ik mijn kleine vriend niet meer bij me had die de sloot tot zich genomen had.. en zijn geschrokken en verdrietige gezicht en hij ooit meer is teruggekomen en we dit ons laatste gedeelde avontuur was wat daarna was ij er voor altijd niet meer….

Ik was drie denk ik of ik was ik 2 driekwart….

En stapte ik alleen naar huis en vond daar mijn moeder en de zijne

..en andere vrouwen

En was mijn moeder en was zijn moeder ware beiden zo geluidloos

En die tijd daarna was ik voor heel lang alleen… en rende na een jaar of wat met kinderen in de bosjes, tikkertje en vader en moedertje en we hadden ons huis onder de struiken daar kookten we de blaadjes van de struiken op vuur dat wer niet wa en schonken we thee uit een aluminium theepot en bouwde ik een tent van een oud gordijn op het weiland, of op het grasveldje naast mevrouw Tinkelenberg. en schonk ik grenadine voor de kinderen uit de buurt.

In mijn eentje want ik had kinderen die bij mij aan de deur kwamen één voor één afgewezen. Soms deed er een kind mee. tussen de vierhoge flatjes die zich uitstrekten over de polder en bij de stad hoorden..de stad aan zee, de armen woonden op het de klei, de rijke op het zand.

Wij bleken later eigenlijk niet zo heel arm te zijn. Mijn ouders voelden zich rijk. Het was gewoon voor velen een tijd van opbouw zo vlak na een oorlog eaar we veel over hoorden maar die onvoorstelbaar was voor een mens dat er niet in geleefd had en voor wie het voorbije geschiedenis was. En mijn vader studeerde voor zijn plezier leerde alles over computers en schoot omhoog in rang i he op het ministerie.

Drenthe als klein kind: smalle paadjes

Het was in die tijd dat we in Drenthe liepen en ik korenschoven zag... misschien was dat al eerder want we gingen altijd kamperen maar hier heb ik mijn herinneringen aan. Toen ik lopen kon, al een paar jaar natuurlijk, niet meer werd voortgeduwd in het wagentje...

en het bos in wilde an de linkerkant van het half verharde pad.. ik had kortere benen dan mijn ouders en mijn zusje en was te moe om verder te lopen... te zwaar om op de nek van min vader te mogen zitten

.Dat ik op de kronkelpaadjes wilde lopen tussen de sparrenbomen en het geheimzinnige donker.

Ander keertje zei mijn moeder... en zo voortstappend op korte slappe benen een eewigheid rechtdoor lopen afsloegen om het stukje hei op te gaan waar onze tent stond... het Andere keertje bleef gegrift in mij tot nu toe... Het is één van mijn vrogste herinneringen van een van onze vakanties met het gezin, herinnering an hoe de grond van zand voelde, hoe donkergroe het bos daar was en hoe geel de schoven op de het land met kor war je in kon gaan zitten, tegen elkaar geschoven in de dro om te drogen...

De wandeling in Drenthe en de BUSHMEN

We lopen over een brede zandweg... eigenlijk half verhard, denk ik want het is zo lang geleden.

scene met het gezinnetje over die weg 3n het verlangen van mij als kind naar een bospad

herinneringen zijn vaak anders dan de werkelijkheid maar de mythe die ze maken die is onzettend waar: dat ik het bos miste en te klein om daar op dat moment verandering in te brengen en was het ook misschien niet het tijdstip... qua etenstijd .. om die keuze te maken

en dit verbinden aan de bosjesmensen toen ik met hen wandelde over een brede weg tusse velden en toen d voor 4 keer 4's en dan trekken we het land in he is de grond ongelijk en zijn we thuis en zoe vinden we sporen van koedoe's die zij me u lieen raden welk dier het was.. eerst gingen ze het me leren en daarna werd het raden voor mij of determineren.. ik was het meisje van ZIJN in de omgeving en zij liepen er met de erfenis van jagersen hun eten en de Duitser die ze leren een vtuin an te leggen zodt ze voedsel hebben: en agrarixche omgeving te maken. ls settlers... maar de ruimte, de grote ruimte... is hen ontnomen....

het slapen tussen grashalmen.. de grashalmen als je 'shelter'.

en dan de het christelijk geloof: een geloof van ee agrarische cultuur: settlers.

zo triest dat ik in een landbouwland woonde en dacht dat die boerenvelden natuur waren... nu zou ik zeggen: in ieder geval geen stad of autoweg... anyway.

Het boekje uit de jaren 50 dat vanaf dan achter een van de staanders van de hut geschoven werd… zoals bij Kushe,, foto’s die ze ooit gekregen had. De kleren van de vrouwen door Duitse Lutheranen. De hooffdoekjes en de lange jurken.. zo wordn ze wel beschermd tegen ongevraagde blikken van westerligen, geseksualiseerd.

Ik wilde wild

SICILIE en Italie

Na zes of zeven jaar studeren en alsmaar lezen ...dat mocht ik ...al,maar lezen want ik studeerde literatuurwetenschap.

Ik las Pirandello en ging met Marjolein naar Kaos van de gebroeders Taviani de herders en de dorpsbewoners, de bazen en de dorpelingen, de verweerde koppen in het landschap, daar wilden we heen. Het jaar daarvoor was het Italië, de grote liefde overal op zoek naar li literatuur en kunst van rond de eeuwwisseling en de muziek. Mijn specialisatie die literatuur met de vreemde hoofdpersonen die ook oms van rol wisselden de vrouw werd man en de man vrouw en dat fascineerde mij, wat een wereld van artificieel en gek. Wagner en Schloss Neuschwanstein e ne Salzburg dth sound of Music, haar lelpleinen zien, de passie van toen ik zeven, acht en negen was en lsmaar het verhaal van Maria wilde schrijven en nooit verder gekomen dan de eerste drie bpaladzijden... nu was de literaire kennis rijper en werd het dood in Veetië en waren de straten zo in 1983 nog vol met de was van de Vnetianen, tien jaar later waresa dat verdwenen

Sinds die film was ik Italiaans gaan studeren want dat wilde ik leren praten.. dat was de mooiste taal van de wereld, die me bracht in de toverwereld vn het voor mij toen verre zuiden.

en ni- a de film, wilde ik nergens anders meer heen dan Sicilië zien en zo vonden we het Corleone van de Godfather waar wij met de bu vanuit Palermo heen waren gegeaan , het verhaal volgend en proberen terug te vinden in het echt wat zo echt was voor ons: 'net cht'precies als in een verhaal'... zo dachten wij. En Corleone was echt, hel echt een bolwerk van de Siciliaanse maffia.. het lag in een gebied van zand en nog eens zand en hoitte zonder schaduwen, bomen waren er niet te vinden en de zon stond ons van recht bovenaf te geselen:

Hier woonden de mense inderdaad met hun paard in de gang en keke schoven ze het gordijn opzij om te kijken welke vremdelingen daar liep3en en wij verkenden die zanderige straten in zanderig la heet land en wisten nu dat Corleone heel werg waar was. En achteraf gezien.. we waren daar zo halverwege de jaren tachtig ... waren dit de jaren dat de mffia die werkelijk de maffia controleerden in die tijd. we waren in het ware duivelsnest mar stapten later weer in de bus innaar Palermo. Ik had toen nog mijn tas... die werd de volgende dag gestolen op de markt van Palermo. Toen ik naar het politiebureau ging om het aan te geven moest ik een lijstje mken van alees wat erin zat. De man met het overhmed dat te strak om zijn lichaam zat en de knopen op springen leken te staan monsterde het lijstje van boven naarnaar beneden. Toen keek hij over de rand van zijn het zwarte montuur van zijn bril.. Zijn l weinige haren plakten op zijn hoofd en hij vroeg of ik verzekerd was.Ja , dt was ik toen zwaaife hij zijn armen vele malen omhoog en zei dat iok de prijzen dan veel hoger moest maken en meer moest opschrijven want zo kreeg ik veel te weinig terug.

Ik kocht weer een nieuwe portemonnaie en make up en die dg bezochten we de catacomben waar llemaal doden waren die gemummificeerd waren óf door de droogte of door ongebluste kalk zoals ik het begreep, ook een kindje van een paar jaar oud. Idedereen zat daar dood en al en aangekleed en rechtop en buiten moesten we even bijkomen van onze bijzondere vangst voor we ons begaven naar de en we naar de westkust reisden en dar mijn de man zouden tegenkomen die ik een paar dagen geleden op een eiland gevonden had en op wie ik verliefd was geworden. We leken verliefd, we waren het ook... hij had die eerste nacht verteld over een nog andere vriendin in Zwitserland. Ik geloofde toen nog, de naweeën van de jaren zestig en zeventig e de positie die de NVSH toen innam: vrije liefde voor iedereen, getrouwd of niet.. alles was mogelijk en dat had ik tien jaar geleden al gehoord ik was ervoor maar veel vriendjes had ik niet......in de vrije liefde mar het was al 1985 ik was al 27 en verloor heel wat jaren met aan liefdesverdriet en altijd verlangen maar dat zou pas later komen.

Het jaar erop lag ik in februari alweer in zijn armen. Ik had wel begrepen dat we niet echt verloofd waren daarom reageerde ik op een advertentie in de Volkskrant was het denk ik om mwet een groepje naar Sicilië te gaan om daar aar de horizon te lopen. Er was geen wandelroute er was alleen een kaart en die was 1 op 100.000 volgens mij, bedoeld voor auto's en zo was ik coor Luigi Pirandello en toen de gebroede3rs Taviani en vervolgens de vrouw met de kaart van 1 op 100.000 met nog drie anderen in febrauari naar Sicilië te gaan en dan had ik mooi de gelegenheid de man weer te bezoeken zogenaamd en passant. Maar eerst gingen we lopen door het nog net oude Sicilië- het laatste decennium misschien met de verweerde koppen die Taviani gevconden had in het ruwe land, in de dorpjes waar alles nog leek te zijn als het 100 jaar daarvoor was, toen mijn opa geboren werd in Haarlem in 1886.

De tocht gig door de bergen... de kaart hielp ons niet veel, de pade stonden er niet iop en de herder die aan wie we vroegen waren ar we warwen hield de kaart op zijn kop , met een verlegen lachje om een mond met een paar tanden.. Ik was beland in Kaos.

We liepen hoger, dan kregen we misschien wat overzicht en het werd donker en de lichtjes in de huizen gingen aan en we keken naar de overkant, over de Straat van Messina heen toen we daar met ons allen, drie vrouwen en twee mannen zaten en stonden te plassen.

we hadden een herdershutje gevonden en het slot geforceerd en daar een vuurtje gemaakt en geslapen... tenten hadden we niet bij ons.. we zouden slapen waar we een slaapplaats zouden vinden.

De andere ochtend schreef ik een briefje in het Italiaans dat ik dagelijks studeerde met mijn grammaticaboek met oefeningen en woordenlijsten en de nieuwe woorden had ik op de deur van de wc geplakt in mijn 19e eeuwse appartement in zodat ik ze telkens kon herhalen als ik daar zitten ging. Ik schreef dat we dar gelopen hadden met zijn vijven en dat w het sneeuwen ging en dat we toen de deur geforceerd hadden en dat we hem genoegdoening wilden verlenen.

Wij liepen nog een tocht vol met avonturen over lava en langs de ( riviernaam) en kochten brood in een dorp waar het brood voor je neus gebakken werd en warm meegegeven en waar we wijn kochten uit en vat en we ons wter eruit gooiden en de wijn erin wen we dronken door de bergen liepen en water dronken met o vreselijke dorst kregen en onze mond lurkten aan het water in de rivier vol wart lavasteen. Maar goedd.. ik schreef de man en wel drie maanden later, allang weer thuis kreg ik een vbrief terug dat hij blij was dat hij ons zonder dat hij het wist gastvrijheid had kunnen geven en hij gaf zijn adres en toen stuurde ik hem hollandse rauwmelkse kaas.. de beste maar die is nooit aangekomen... waarschijnlijk door de douanemensen opgegeten.

We kwamen ook nog bij mensen die woonden in de hoge bergen, het dorp bovenop de top van een berg en we liepen over hun land en vonden daar een verroeste wasmachine waarin, in de trommel een vaasje met bloemen stond e bij een Mariabeeldje. We mochten slapen op het land van deze arme mensen m die wel elf kinderen hadden. Ze heetten Jozef en Maria en geboten ervan gastvrij te kunnen zijn.

Ik had in Nederland nog nooit mensen gezien of gehoord die heel gelukkig werden van het gastvrij zijn zonder dat ze het wisten of dodelijk arm waren en ons op hun land vroegen. te staan bij de verroeste wasmachine met bloemen.

We hadden ontelbare avonturen mar wart er nog uitsprong was toen ik in de avond nabij een klooster aan de de bel klingelde die naast de deur ging en broeder Antonio opendeed n ons binnenliet.

Hij woonde er helemaal alleen in het grijze gebouw dat direct aan de smalle asfalten bergweg lag, vlak aan de kust aan de straat van Messina, misschien was er nog een bediende.. We mochten slapen in de kloostercellen en in de avond het avondmaal met hem delen en toen nodigde hij ons na het eten met een grijns uit om met hem de catacomben te betreden van het klooster...

Ik vermoedde dat ik weer opgezette lijken zou zien... ij bereidde niemand erop voor en daar zaten de mensen opgeprikt in hun beste kleren met hun grijnzende hoofden en de monnik had het grootste plezier om de ontstelde gezichten van mijn medewandelaars. Het was een bergdorp nog steeds in de provincie Messina en in het café ernaast waar we ook nog even heengingen , hingen krantenknipsels aan de muur van de opnamen van de film van de film en tv-serie 0ver de Corleones en dat die hier was opgenomen, in het bergdorp waar wij in het klooster sliepen. En zo was ik dan in het Corleone gekomen van de film... het kon niet beter, ik kon schaterlachen.

We liepen nog veel verder over de rotstige zarte odem om de Etna heen naar de geelwitte stenige bodem van de provincie van SDiracusa... uiteindelijk bezochten we het eiland van mijn geliefde en deed ik alsof ik en passant daar kwam. Ik bleef daar en de rest ging naar huis. en wij reden later door zijn Siclië naar zijn moeder in Siracusa... het was nog steeds februari en in een of ander bergdorp ,makten we het carnaval mee in een parochiezaaltje waar e jongens de meisjes konden halen om te dansen en de moeders en oma's langs de kant de boelin die gaten hielden met hun tasje op hun schoot van hun jurken en zorgden zo zorgden dat de meiden hun eer bewaarden enniet weer een ongehuwde dochter met kind erbij kwam....

En ik bleef nog een paar jaar nar mijn grote liefde gaan en Pirandello zoeken en Kaos en ik sprak inmiddels behoorlijk goed Italiaans en kon de schrijvers in het Italiaans lezen... die toen met zijn zwitserse trouwen wilde al zei hij het niet met zoveel woordenen ik mij van hem lostrok...

Jaren later zou ik hem opzoeken me samen met mijn grote liefde, een Aranbische man en hij was alweer gescheiden van de Zwitserse en hij zei dat hij toen absoluut de verkeerde keuze had gemaakt dat ik het had moeten zijn. Hij was heel beleefd tegen Zahar en beetrok hem overal bij Zahar mijn tweede grote passie in mijn leven waar ik de nu tweemaal gescheiden .... mee confronteerde. Zo hadden we een nieuwe werkelijkheid geschapen van een Siciliaan en een Arabier die elkaar niet naar het leven stonden...

Hij nam zijn verlies n is mij altijd blijven schrijven ..nog wel decennia.. tot ik ook gescheiden was van Zahar en hem niet meer terugschreef....

Maar misschien was wel veel belangrijker dat ik daar op Sicilië m had geleerd te zwervend te lopen of lopend te zwerven in het land van Kaos.

Sicilië

Sicilië, daar was het 'goig on'in mijn idee en de on scheen en de nieuwe man was aatrekkelijk, ik was thuis in zijn armen, voelde mij er thuis, was er thuis en wilde er blijven voor als er eens oorlog zou komen, dan zouden deze sterke arme er zijn.

Sicilië

Ruim een decennium later was daar het andere keertjeIk kon pas wee kwart eeuw later toen of ietsje meer datEerst Nove Cento 1 en 2 1976 Bertolucci maar later pas goed bekekenen toen de verhalen van Pirandello in Kaos (1984) het negentiende eeuwse Sicilië dat ik terugvond op Sicilië. mij naar Italië riepen en uiteindelijk nar Sicilië. En toen ik daar kwam zag ik dat het goed was. Ze hielpen mij to come on age en na jaren van afgesneden zijn het leven weer in de hand te nemen na jaren met mijn neus in de boeken een studie Literatuurwetenschap afrondde. Na veel jaren van Leven in boeken en verhalen ….…….de wereld weer te betredenen uitgenodigd werd om mee te gaan met een groepje naar datzelfde Sicilië van hartstocht en wreedheid en liefde en dood. Ik me na een diepe droom over de vogel Phoenix weer Leven voelde. En ik op de kleine paadjes lopen ging die ik mij gedroomd had, in mijn bloed bleek te zitten.. het zwerversleven.

Ik een groepje vond om samen mee te vagebonden

drewaar de wereld eindelijk begon

toen ik voor mijn plezier weer lopen ging en dan gelijk maar vagebonden met

Sicilië

Het voor mij echte Corleone , niet het zamnderige van de laatste zomer maar dat uit de dramaserie…. Langzamerhand verschoof dat in mijn herinnering: Corleone:

een dorp met nieamnd op straat en wij domme Hollanders liepen daar onder de brandende zon van de siësta op of in een zandwoestijn. De wegen wren van zand, en het zand waaide de hui zandkleurige huizen in. De wegen waren breed zo kon gema onden de parden ook gemakkelijk of het enioge paard dat e hadden makkelijk het huis in. Want die leken in de huizen te wonen.. of naast de gang ws een paardengang ernaast en daar paste precies een paard in.

Soms zag je een enkel mens die uit misschioen wel uit nieuwsgierigheid de strat inkwam met een lang argwanend gezichtre en ogen de al waren ze dichtbij, van verre aankeken.

Het was als een lollie waar je almaar op zuigen wil en nooit mer iets anders wil hebben in je mond, een droom van een kleuterschoolkind…

Of een lange sigaret die ik almaar roken wilde wat ik toen nog deed of was het een rol koekjes…daaraan was ik nog meer verslaafd, zonder of met Ezio, ik moest nar Zuid- Italie of liever nog de straat van Messina over: naar het eiland Sicilië waar het eten het lekkerst was en de olijfolie en de wijn die van het eigen land van de mensen kwam.. iedereen zei het, ook in de afgelegen maar beste restaurantjes: dat het niet ‘confezionato’was, het eten maar echt want uit de tuin van die en die ovan vader of moeder of van henzelf, de kappertjes, de gedroogde tomaten, alles was zelf gemaakt, zo ging Ezio altijd de keuken in van een restaurant om de zite zien of de vi wel vers was, in zijn vrije tijd, viste hij ook en een vis die mispoest net uit zee verorberd worden.. Ezio leerde mij eten en tijdens de mltijden stopte hij het alrtijd meest verse in de mond.. niet ‘confezionato, zoals in de supermarkt.

Ik kookte nooit.. ik ruimde op.. Hij wist waar je vers pasta kon halen, ik zou het van zijn leven niet na kunnen doen en toen hij rennend langs de trein mij weggewuigfd had die latste keer toen nam ik hem mee onder de arm in elk restaurant je.. atijd achteraf… nooit aan zee… kreeg ik nu ook het beste eten.

Ik maakte elders vrienden, waar ik mar ko om Hem te vergeten en om een nieuw bestaan op te bouwen wat ik in mijn eigen land niet vinden kon.

Zuid- Italië en m.n. Sicilië misschien een enorme plak chocola

Of met een auto van 500 gulden toch maar weer Sicilië en op de terugweg kpot gereden..

Ik bleef op het zuiden vn Itslië reizen maar sloot me ook aan bij een risgezelschap naar Marokko

Napels

Conches

Jemen

Via Marokko en Turkije en Toscane

Of toch weer met een auto van 500 gulden toch maar weer Sicilië en op de terugweg kpot gereden..

Het eiland Mull denkend dat je overal lopen kon ..gaan waar je maar wilde.. dat was niet zo en toen na gaan denken over Sntiago

Nu de BOEKEN

Kon ik op mijn vijftiende In de Ban van de Ring nog mooi vinden, waarin ver gelopen werd, gewandeld werd....was ik gegrepen door de queeste, kend e ik nog onschuld, tdrie jaar later was mijn lijfboek de Korte Brief bij het lange Afscheid, het vertrekken met het gevoel niet te willen weerkeren. Ik kon alleen maar slapen als ik mijn depressie kon uitschakelen en dat kon door mijzelf te verijzen: alsof ik me op de noordpool bevond...............alsof ik me op de zuidpool bevond. verlngend naar gevoelloosheid en verdrinken in de zee.

Sindsdien loop ik met grote passen over de planeet wr we met zijn allen op wonen.....en was ik uiteindelijk in de gran Canyon gelopen er weer uit gekomen om te lopen waar ik maar wenste te lopen

hoofdstuk 2?

Wij woonden 'op de wereld' toen, zo zeiden we dat. Tegenwoordig hoor je mensen praten over 'de planeet' of 'de Aarde', invloed Engelse taal.

LIJST VAN mogelijke scènes

Sicilië en Pirandello en Drenthe en dan Santiago

Of beginnen met Cross Fell

De wandeling in Drenthe

We lopen over een brede zandweg... eigenlijk half verhard, denk ik want het is zo lang geleden.

scene met het gezinnetje over die weg 3n het verlangen van mij als kind naar een bospad

het slapen tussen grashalmen.. de grashalmen als je 'shelter'.

en dan de het christelijk geloof: een geloof van ee agrarische cultuur: settlers.

zo triest dat ik in een landbouwland woonde en dacht dat die boerenvelden natuur waren... nu zou ik zeggen: in ieder geval geen stad of autoweg... anyway.

Eind van het boek

Gran Canyon-eindigen met de schreeuw.. dat het boek met de schreeuw eindigt?

is een thema maar ook terugkerend motief

belangrijk de bergen in de kloof te beschrijven....

en 'tribes call the canyon home' met de dubbele betekenis ervan

The tribes call the canyon 'HOME'

Later ..loop ik over de Rim met mijn vriend van het Hopivolk... Hij stopt telkens de auto om op de Rim te staan en over de canyon te kijken. Glorieuze landschappen. Ik wil beneden lopen en samen slapen maar hij is onverbiddelijk..Hij laat het stuk zie vn Hopi als de zo laag staat waar de Hopi thuisgebracht woren na hun leven.. hij verteld me spookverhalen over zielen die zichtbaar werden toen hij daar ooit was en nog meer en zo zagen we de zon schijnen op het laatst alleen nog maar op de toppen van de bergen en blijft lang staan bij het groen rode gebied waar zijn volk hun doden verbergen en waar hij geesten zich wel laten zien.. daar kon hij mooi over vertellen en angstaanjagend. Zo dicht ikwam ik bij the tribes die de cnyon hun huis noemen... de ansichtkart met de schematiche tekening van de canyon en de namen van de stammen die r hun eigen gebieden hebben.

Afrika gaat breken: duurt minstens een paar miljoen jaar aardbevingen, lava uitbarstigen dan kome er diepe kloven en dan verzamelt zich daar water en dan diepe meren.. langs de Kafue-breuk bron: Kafue-rif in ZambiaVietnam.vn

_______________________________________

drie keer lange schreeuw in de canyon en de reactie van mijn Hopivriend en van mij...

gesprek binnen vier muren met zijn vader.

de vader vroeg wat ik ervan had gedacht... ik dacht dat het een dode was die gilde maar zij dat ik aan zelfmoord hafd gesdacht en hij zei afwezig: could be.

Ik denk nu: was het niet een vogel geweest? Of iemand die zijn ellende eruit wilde schreeuwen........

of iemand gewoon die al dood was.. dat dacht ik eigenlijk maar die vader zou nooit het achterste van zijn tong hebben laten zien..

het vele leed van de stammen wasin die drie schreeuwen vervat

the tribescall the cayon home zij leven er Havasupai die langs de route 66 wonen, de Hop die r begraceven

alle stammen hier noemen. begraven er al eeuwen hun doden

Tot Hier

EIND

En de ktchina die almaar over de aarde loopt? Om haar bijeen te houdendan doe ik graag mee als loper.. zolang wij er zijn e zolang ze bestaat in tijdloze tijd...............

Eventueel

Eind van het Boek

Praatje over hoe de 'ik'op zichelf terugkijkt:

NATUUR en ARTIFICIELE en doodgewoon alles dichtmetselen

de schrik van mijn levenVijzelstraat van zand

De opluchtring; de opluchting als het pad van voetstappen is en alleen maar pad is - als een spoor- omdat meerdere mensen daar gelopen hebben.

Al mijn leven de struiken en het struinen opgezocht als kind al

het artificiële in depressieve tijd als kind: de kleuren van de wereld veranderen en afstuderen in de stromingen in het fin de siecle alles artificieel en onnatuurlijk.

Indianen maken het spoor spoorloos.

Zij doen spoorloos

Het geld geven aan Greenpeace ivm JPS.. niet kunnen weerstan de bedelbrieven

Greenpeace neemt geen geld van overheden en bedrijven

Natuur verdwijnt en verwoesting blijf over

JBS grootste vleesverwerker ter wereld...

miljarden winst ten koste van mens en milieu

hoofdkantoor op papier sinds 2025 in NL gevestigd : ontbossing in de AmazoneNu 5 juni 2026 in Nigeria... hetzelfde

miljarden winst ten koste van

en socila effwecren en milieueffecten in Nigeria

kan natuur en klimaat schaden

bron: brief van Greenpeace Amsterdam 5 juni 2026

En ik weet ook nog, dat is dan geen JBS maar de regering van Indonesië: de ontbossing in Papoea Nieuw Guinea.

Zoveel moeite met het geschetter van vliegtuigen en auto's van de sad volplempen met tegels en straatstenen

PAPIEREN VOOR DE CANYON

Maar ben ik dan niet altijd geldig als ik de Aarde aanraak?

Moet ik betalen om me in haar boezem te vleien...

Na twee dagen klim ik et dat oude wter in mij naar boven, het papier in mijn borstzak zegt dat ik maar twee dagen diep in de Aarde mag blijven, drie dagen en twee nachten… en als ik deze nacht mij tussen de struiken hier verberg op de een na hoogste verdieping dan ben ik morgen ongeldig op deze plek..

ak die mijn moeder is de bedoeling is dat ze even helemaal van haarzelf kan zijn. En ik ben samen met miljarden uit moeders geborenen, samen met hen ben ik haar nu teveel.Helemaal van haarzelf. Dat doet me opstaan om verder te lopen. Dat is geregistreerd en daarmee waar in deze dgen en hadden mensen mij kunnen pakken , mijn vrijheid benemen, mij geld uit de zak kunnen kloppen want de Aarde .. wanneer was ze vrij? Of waar is ze vrij?

Ik luister naar het papier naar wie ht verordonneerde…

in de diepte van haar krochten haar randen gevoeld en vergeet ik de tover van haar randen als er weer een auto langs mijn tentje rijd en ik de buren bij hun tent hoor kletsen zo gauw ik tussen tenten sta op de camping daarboven zo’n kilometer lopen vanaf de grote diepte...vanaf de ruwe rand.

Leven wij mensdieren bovenop haar en ademen ieder een tijd in en uit totdat we niet meer ademen.

Campsite op de Rim

Dan loop ik naar de camping een stuk verderop en zet daar mijn tentje neer en mijn rugzak en loop ik naar een kantoortje om te melden dat ik terug ben uit de diepten.

PAPIEREN VOOR DE CANYON

ONGELDIG zijn

Na twee dagen klim ik et dat oude wter in mij naar boven, het papier in mijn borstzak zegt dat ik maar twee dagen diep in de Aarde mag blijven, drie dagen en twee nachten… en als ik deze nacht mij tusse de struiken hier verberg op de een na hoogste verdieping dan ben ik morgen ongeldig op deze plek..

Maar ben ik dan niet altijd geldig als ik de Aarde aanraak die mijn moeder is de bedoeling is dat ze even helemaal van haarzelf kan zijn. En ik ben samen met miljarden uit moeders geborenen, samen met hen ben ik haar nu teveel.Helemaal van haarzelf. Dat doet me opstaan om verder te lopen.Dat is geregistreerd en daarmee waar in deze dgen en hadden mensen mij kunnen pakken , mijn vrijheid beneme, mij geld uit de zak kunnen kloppen want de Aarde .. wanneer was ze vrij? Of waar is ze vrij?

Ik luister naar het papier naar wie het verordonneerde…

Leven wij mensdieren bovenop haar en admen in en uit totdat we niet meer ademen.

Toen dacht ik aan iets wonderlijks, een even vreemde wondere wereld, het was iets kleins en zonder dat ik het toen als kind besefte misschien wel iets heel groots

deze nacht mij tussen de struiken hier verberg op de een na hoogste verdieping dan ben ik morgen ongeldig op deze plek..

Aarde die mijn moeder is de bedoeling is dat ze even helemaal van haarzelf kan zijn. En ik ben samen met miljarden uit moeders geborenen, samen met hen ben ik haar nu teveel.Helemaal van haarzelf. Dat doet me opstaan om verder te lopen. Dat is geregistreerd en daarmee waar in deze dgen en hadden mensen mij kunnen pakken , mijn vrijheid benemen, mij geld uit de zak kunnen kloppen want de Aarde .. wanneer was ze vrij? Of waar is ze vrij?

Ik luister naar het papier naar wie het verordonneerde…

Leven wij mensdieren bovenop haar en ademen ieder een tijd in en uit totdat we niet meer ademen.

Het is de Campsite op de Rim

Dan loop ik naar de camping een stuk verderop en zet daar mijn tentje neer en mijn rugzak en loop ik naar een kantoortje om te melden dat ik terug ben uit de diepten.

Akelei

Ik loop elke dag naar school n als het water uit de lucht valt da doet mijn moeder, voor ik wegga, mijn capuchon op, trekt aan de touwtjes zodat ie strak om mijn kop zit en met verborgen oren klim ik de trappen af, loop over de stoepen, ga stoeprand af en loop op klinkers en ga stoeprand op en loop verder en loop langs de tuintjes in de Oosterhesselenstraat. Als de zon schijnt, dan vallen de tuitjes me op van de mesen die in de vierhoge flatjes wonen en zij die beneden wonen, die eigenen zich het stukje gemeentegrond toe. Zo is daar mijnheer Akelei. Die daar op zijn schop leunt, onder zijn vierkante balkonnetje en opkijkt naar de schoolkinderen. Hij kent mij want ik eg weleens: ‘dag mijnheer’. En zo leerde ik de mijnheer met de schop kennen. Hij was allang een opa met zijn witte haren en vriendelijke rimpellach.Tuintjes aan het grasveldje voor de flvierhoge flatjes. Op zonnige dagen toegeëigend door hen die erboven wonen en daar staat een mijnheer met een schop in de hand en ik zwaai naar hem en hij laat mij zijn bloempjes zien en ik kijk. Akelei. Zegt hij. Akelei, zeg ik. De bloem heeft een gekrulde staart en net als de poes van mevrouw Tinkelenberg die benden woont bij ons. Nooit zag ik zo’n vreemd bloempje met een geopend hart tussen een krans vanwit lichtblauwe ronde blaadjes en dan een krans van stervormige donkerblauwe puntblaadjes. Nooit zag ik zo een vreemd gevormd levend wezentje. We schreven enk ik 1965. En dan hat ie nog een krulstaart ook paars of blauw. Ik had kort haar. Als een bloempot. Dat hadden de meeste meisjes toen. Vlechten met strikken, dat kwam bijna niet voor.

Je had ze wel.

Het woord akelei is van toen af in mijn hoofd gebleven, ik ken niet veel bloemennamen mar deze wel..en ik met gerimpelde handen mijn woorden schrijf.

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx